Pierwsza wzmianka o Dańcu pochodzi z roku 1297, kiedy to w dniu 16 września biskup wrocławski Jan III, ustanowił parafię raszowską i przyłączył do tego kościoła kilka wsi, między innymi "Mokrodaniecz".

W 1312 roku Daniec obejmował 30 łanów flamandzkich. Książę Bolesław Opolski nadał Mokridencz rycerzowi Albertowi Barch w nagrodę za jego wierną służbę.
W roku 1476 wójt dziedziczny ze Skorogoszczy był równocześnie panem dziedzicznym Dańca. W 1534 roku liczył Daniec 21 łanów i stanowił własność książęcą. Według urbarza z 1566 roku Daniec liczył 23 ludu. Palono tam smołę, trudniono się bartnictwem, mieszkańcy posiadali 514 barci. Adam Czigan był wówczas sołtysem a wieś nazywała się Mokrzydanecz. Mokrym Dańcem nazywano wieś od czasów Fryderyka Wielkiego, aby ją odróżnić od Suchego Dańca w okręgu strzeleckim. Tutejsi chłopi natrafiali często na swych polach na ślady prehistoryczne.

Te cenne znaleziska można oglądać w Regionalnej Izbie Muzealnej utworzonej i pielęgnowanej przez Konrada Mientusa, pasjonata i znanego w całym województwie dziejopisarza danieckiej ziemi. Pan Konrad to człowiek, który zna historię każdego skrawka tej ziemi.

Przez stulecia w Dańcu pracowały dwa młyny wodne. Nie istnieje już młyn na rzece Suchej, będący własnością rodzin: Widera, Czebulla, Golsch.
Przy trasie na Ozimek stoi po dziś dzień młyn Mendego, zwany też Młynem Niemieckim (Deutschmülle), napędzany przez Jemielnicę. Posiadał dwa niemieckie i dwa amerykańskie przełożenia i należał do największych na Śląsku. W 1881 roku jego właścicielem był Josef Augustyn. Przy młynie funkcjonował tartak i papiernia.

Pierwsza szkoła daniecka zbudowana została w 1784 roku, była drewniana, kryta gontem. Około sto lat później wybudowano nową szkołę, która służyła do 1913 roku. Trzecią szkołę i dom nauczyciela postawiono w 1913 roku za 20 tysięcy marek. Podczas frontu spalono szkołę, dom nauczyciela i przedszkole. Szkoła została odbudowana w 1949 roku.

W 1830 roku było tu 70 domów, 548 mieszkańców (5 ewangelików, 4 Żydów), 5 rzemieślników. Stała leniczówka, a nad rzeką Jemielnicą fabryka papieru, która spaliła się w 1875 roku. Było tu 5 rzemieślników.

W 1865 roku daniecka powierzchnia wynosiła 2200 mórg, funkcjonowały 2 młyny i królewska leśniczówka. Mieszkało w Dańcu 679 osób (658 katolików, 9 ewangelików, 4 Żydów). Żyli w 78 domach mieszkalnych. Przed laty Daniec słynął z rodzinnej orkiestry Fillów.

W 1982 roku powstał w Dańcu kościół p.w. św. Józefa. Stanął na miejscu drugiej danieckiej szkoły, wybudowanej tu w 1870 roku. Pierwszą mszę świętą odprawił ks. biskup Wieczorek w dniu 01. listopada 1982 roku.

Daniec liczy dziś 1260 mieszkańców. Mieszkańcy zajmują się przeważnie uprawą roli, rzemiosłem. W latach 80-tych powstał i działa do dziś Zakład Przetwórstwa Owoców i Warzyw. Powstają też małe zakłady rodzinne: sklepy wielobranżowe, firmy usługowe. Od kilku lat funkcjonuje tu również prywatna piekarnia.

W 1995 roku uczniowie danieckiej szkoły rozsławili swą wieś na arenie ogólnopolskiej dzięki doskonałej drużynie piłkarskiej, która zajęła 4 miejsce w Turnieju "Piłkarska Kadra Czeka" w skali kraju. Przy szkole podstawowej działa zespół taneczny, reprezentujący gminę podczas przeglądów zespołów artystycznych powiatu i województwa opolskiego.

Sołectwo przystąpiło w 2003 roku do Programu "Odnowy Wsi", którego wizja brzmi: "Tradycja kulturowa - współpraca i rozrywka". Mieszkańcy w ramach przedmiotowego programu przystąpili do rozbudowy Klubu Wiejskiego. Zrobiono strop, który pozwala na urządzenie na poddaszu dużej Sali dla Regionalnej Izby Śląskiej im. Konrada Mientusa, mieszczącej się dotychczas w małym pomieszczeniu. Środki na realizację tego zadania zostały pozyskane z Fundacji Rozwoju Śląska i Wspierania Inicjatyw Lokalnych oraz z Urzędu Gminy.

Zespół Szkolno - Przedszkolny Nr 1 w Dańcu

Regionalna Izba Śląska im. Konrada Mientusa - część wystawowa poświęcona OSP w Dańcu