Wieś położona jest w południowej części gminy Chrząstowice, pomiędzy Dębiem i Walidrogami, na granicy gminy Tarnów Opolski, a oddalona jest 12 kilometrów od Opola.

"Dambrowice" wymienia po raz pierwszy dokument z 1297 roku, mówiący o założeniu parafii raszowskiej. Dopiero w urbarzu z 1566-1567 roku czytamy o "Dumbrowiczach": "Wludarz Stanek Noczun ma 2 huby. Martin Kochala ma 1,5 huby. Wawrzin Tiastko ma 2 huby. Zioffka Kostkowa ma 1,5 huby. Gendrzej Wirwa ma 1 hubę. (1 huba = 30 mórg). I dalej: "Te spisane osoby nie płacą czynszu w srebrze, ale utrzymują stróża w pasiece. Muszą oddać razem z tymi z Chwalmirzowicz jednego woła rocznie na zamek". W urbarzu czytamy też, że w ramach "robott" (pańszczyzny) dąbrowiczanie "sprowadzają drewno do wyrobu słodowiny na zamek, według potrzeb. Z łąk na raszowskim i z Dębia sprowadzają siano. Idą na polowanie jak inni."

W 1618 roku Dąbrowice wymienia się jako wieś książęcą. Miały one wówczas 6 rolników i 1 zagrodnika. Brat niejakiego Tomka Wyrwy wykonał około 1590 roku młot żelazny w Domaradzy. W dowód uznania za to dzieło uzyskał dziedziczność swojej sadyby.
W 1830 roku we wsi było 5 rolników, 5 chałupników z rolą i 7 chałupników wygonowych oraz 1 kowal gminny. Ogółem Dąbrowice liczyły wtedy 147 mieszkańców. Pracował młyn zbożowy napędzany maszyną parową. Mieszkańcy należeli do parafii raszowskiej, a ich dzieci uczęszczały do dębskiej szkoły.

Od niepamiętnych czasów w samym środku wsi stał drewniany krzyż przydrożny. W 1920 roku Józef Walecko w miejsce drewnianego postawił piękny krzyż kamienny z figurami. Z dąbrowickiej rodziny Walecko wywodziło się dwóch kapłanów: Jan Walecko ur. 08. 08. 1900 r., zmarł 14. 06. 1946 r. Józef Walecko ur. 08. 03. 1911 r., zmarł 23. 08. 1939 r.

Nazwa wsi w przeszłości:

Zarówno do szkoły, jak i do kościoła, mieszkańcy Dąbrowic uczęszczają do Dębia. Dziś Dąbrowice to wieś typowo rolnicza. Znajduje się tu kilka zakładów usługowych m.in. wyrób węgla drzewnego. Dąbrowice liczą 225 mieszkańców